بازی یک فعالیت مهم، حیاتی و لازم الاجرا  برای همه ی دوره های مختلف رشد است. بازی با اسباب‌بازی، غذای روانی کودکان  است و از دیدگاه روانشناسی تمایل به بازی کردن و داشتن اسباب‌بازی یکی از  نشانه‌های سلامت عقل، کنجکاوی و هوشیاری به شمار می‌رود.

 بازی کردن و جنب و جوش کودکان در هر  شرایط, مهم ترین ویژگی یک کودک محسوب می شود. البته بازی کردن تنها مختص  کودکان نیست و انسان در هر سنی سرگرمی و بازی های مناسب سن خود را پیدا می  کند. ولی اگر بدانیم بازی و نوع اسباب بازی که در اختیار کودکانمان قرار می  دهیم تاثیر مستقیم در رشد ذهنی و افزایش مهارت های حرکتی او دارد حساسیت  بیشتری در انتخاب اسباب بازی های او به خرج می دهیم.

 كودک در جريان بازی پرورش فكری، عاطفی و  جسمی و اجتماعی می‌يابد زیرا بازی راهی برای ابراز و نشان دادن احساسات است  و باعث تخلیه فشار و استرس‌های عصبی کودک می‌شود. بازی، روش طبيعی شركت  كودكان در فعاليت‌هايی است كه سرانجام سبب كسب مهارت و ورزيدگی برای مقابله  با مشكلات زندگی می‌شود. كودكان از طريق بازی احساسات، ناكامی‌ها و  اضطراب‌های خود را بيان می‌دارند. بازی در واقع تلاش كودک برای كنار آمدن  با محيط است كه از اين طريق او خود را می‌يابد و دنيا را درک می‌كند.

 کودکان در زمان بازی بطور کلی ۳ چیز را یاد میگیرند:

- یادگیری درباره خود

- یادگیری درباره جهان پیرامون و اطرافیان

- یادگیری حل مسائل پیش آمده